بارخدایا

چگونه زیستن رابه من بیاموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت

 

لااله الا الله محمدرسول الله

هرکه عشق مصطفی سامان اوست

بر وبحر در گوشه ی دامان   اوست

حافظا درکنج خلوت شبهای تار

تابود وردت دعاودرس قرآن غم مخور     

          

جز به قرآن ضیغمی روباهی است

فقرقرآن اصل شاهنشاهی  است

          

دعای خواجه عبدالله

 

یارب من اگر گناه بی حد کردم

دانم به یقین که بر تن خود کردم

                     ازهرچه مخالف رضای تو بود

                      برگشتم وتوبه کردم و بدکردم

کوی دوست

عشق اقبال به مصطفی (ص)

  

  ای ظهورتو شباب زندگی   جلوه ات تعبیر خواب زندگی 

   ای زمین ازبارگاهت ارجمند   آسمان ازبوسه ی بامت بلند 

  شش جهت روشن زتاب روی تو   ترک وتاجیک عرب هندوی تو 

  ازتوبالا پایه ی این کائنات      فقر تو سرمایه ی این کائنات 

  درجهان شمع حیات افروختی  بندگان را خواجگی آموختی 

  بی توازنابودمندیها  خجل     پیکران این سرای آب وگل 

  تادم تو آتشی از گل گشود   توده های خاک را  آدم نمود 

  ذره دامن گیر مهروماه شد    یعنی از نیروی خویش آگاه شد 

  تا مرا افتاد بر رویت نظر         از اب و ام گشته ای محبوب تر 

  ای فروغت صبح اعصار ودهور   چشم تو بیننده ی ما فی الصدور  

 پرده ی ناموس فکرم چاک کن   این بیابان را زخارم پاک کن  

 تنگ کن رخت حیات اندر برم     اهل ملت را نگهدار از  شرم 

 گر در اسرار قرآن گفته ام      با مسلمانان اگر حق گفته ام  

ای که ازاحسان توناکس کس است    یک دعایت مزدگفتارم بس است

عرض کن پیش خدای عزوجل  عشق من گردد هم آغوش عمل

در عمل پاینده تر گردان مرا    آب نیسانم  گهر گردان مرا        

                                                                   آمین

                                                               

 

 

خاک یثرب ازدو عالم خوشتر است   

ای خنک شهری که آنجادلبراست